Τραβαω το καλωδιο και σβηνει...
Τι τραβαω δηλαδη; Και λιγο να το κουνησω, μαυρα ολα. και ησυχα.
Περασαν αρκετα χρονια και περασε πολλα στα χερια μου. ακομα περναει δηλαδη.
Τον ταξιδεψα, τον ξενυχτησα [και συνεχιζω να τον ξενυχταω], τον χτυπησα -καταλαθος. δεν τον προσεχω καθολου.
Μια φορα μονο λυγισε, δεν αντεξε. συνηλθε ομως.

Παρεα πολυτιμη. Φιλος θα ελεγα.

Χωρις μπαταρια τωρα. Συνεχιζει ακομα. Μονο που σβηνει ευκολα. Ρισταρτ και ολα εκει, ρικοβερι λεει.
Ληθη, θελω ληθη.

Να σβησω θελω

Σε περιμενω, ναι;

Χαθηκα; Μαλλον ναι...
Δεν ηξερα τι να απαντησω. Πως να εξηγησω γιατι δεν ηθελα να παω διακοπες...

Κι αυτη η εντονη επιθυμια αποχαιρετισμου; Παιχνιδι του μυαλου μου; Φανταστηκα το δικο μου χαμο. Δεν ενιωσα κανενα συναισθημα. Περιεργεια μονο. Λες;

Ολο το βραδυ σου εγραφα, αορατο μελανι, αορατο χαρτι.

Και επειτα... Οπου κι αν πηγα, ησουν. Πεταλουδες οι σκεψεις σου μου γαργαλαγαν το προσωπο. Κι εγω χαμογελαγα.

Γυρισα. Παλι ανησυχια και αποχαιρετισμος.

Μου λες "στα 2km μακρια". Μακρια;;;; Διπλα! Δεν ειναι για σενα. Δε θα το αφησω, σε περιμενω. Δεν το μπορω!

Θα ευχηθω. Για σενα και για ολους. Να ερθει η αλμυρη μου βροχη και οι καταρραχτες που ονειρευομουν χθες, πριν μαθω.

Ασυναρτητα τα μεσα γιατι παραλογα τα εξω.

Φωτογραφια Herni Cartie-Bresson

Γελασε... ε, και;

πολλη θλιψη για τοση ομορφια

πως μενει αυτος ο πονος εκει μεσα;

δεν είναι για σενα...

μπορω, ναι; αρκει να με αφησεις

πρωτη φορα ακουσα το Ν. να ουρλιαζει απο το κρυο, το αγαπαει πολυ και το αναζητα συνηθως

στελνω ζεστη αγκαλια και φιλι

ποσο παραξενο ετουτο δω το καλοκαιρι

οχι ποια[;]

οι Κόρε Ύδρο τραγουδάνε για τον Π. που αγαπάει και πονάει κι αφοσιώνεται κι ονειρεύεται

εγώ του εύχομαι καλή αρχή

φώτο από την iliamna (deviantart)

Λευκη

22.06.07, 2:00π.μ

Με τη Λιλίκα φορούσαμε τα ίδια παπούτσια

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που αποφάσισε να πετάξει. Τυχαία (;) ήρθε όμως απόψε το βράδυ σε μια συζήτηση. Κύλησε στα μάτια μου ξανά, ώρες μετά, τη στιγμή που ξάπλωσα ακούγοντας το A cantiga do campo.
Δεν ξέρω αν στενοχωριέμαι περισσότερο για τα δέκα χρόνια που πέρασαν τόσο γρήγορα, για μένα που δε θυμάμαι ακριβώς πότε έφυγε ή για τη φίλη που δε πρόλαβα να γνωρίσω.

Είσαι χαραγμένη στο δέρμα μου, το ξέρεις, ε;

Με τη Λιλίκα μόλις που πρόλαβαν να ακουμπίσουν οι δρόμοι μας, για κάποια πλάσματα όμως ακόμα κι αυτό είναι αρκετό.
Ακούμε και πάλι Madredeus λοιπόν

Μη μου μιλας γι αγαπη

Το φιλι



Η οπτική απόλαυση στον Klimt, η ακουστική Matisse+Γαλάνη

Can you see me?

ευτυχοθλιψη
και παλι repeat...